In 1989 werd in Lodwar een onderzoek uitgevoerd in opdracht van het bisdom Lodwar, om zichtbaar te maken hoeveel straatkinderen er waren. Het bleken er zoveel te zijn, dat frater Hans Wennekes de opdracht kreeg om een project voor hen op te zetten. Dat werd Nadirkonyen.
De straten van Lodwar zijn de hele dag en avond bevolkt met kinderen gemiddeld 120 tot 150. Deze kinderen slapen vaak ergens op straat, of in de beschutting van een huis, maar zij hebben een woning, een thuis waarnaar ze terug kunnen keren. Op straat proberen zij geld te verdienen, voor zichzelf hun ouders broers en zusjes. Zij verkopen meestal iets b.v. gekookte eieren, donuts, bananen etc. Het zijn vaak moedige en intelligente kinderen. Helaas komen uit deze groep kinderen wel veel zakkenrollers voort.
Een tweede groep straatkinderen in Lodwar, gemiddeld ongeveer 35, is 24 uur per dag op straat.
Dit zijn vaak kinderen die van een afgelegen gebied komen. Zij hebben geen enkele andere plek om te slapen dan op straat. Deze kinderen kunnen niet aan voedselhulp komen, want voedsel wordt alleen gegeven aan kinderen via hun ouders of verzorgers. Overdag hangen deze kinderen dan ook meestal rond bij de ‘hotels’ zoals de eethuisjes hier genoemd worden. Daar kunnen ze af en toe wat klusjes doen en in ruil daarvoor krijgen ze dan de etensresten van de borden. Ze wassen in de hotels af voor een stuk fruit of ontstoppen de toiletten met hun blote handen voor een oud T-shirtje.
Lodwar beschikt nauwelijks over openbaar water. Deze kinderen wassen zich vrijwel nooit.
Water is wel te koop maar daar moet je geld voor hebben en daar beschikken deze kinderen niet over.
Om te achterhalen wie deze kinderen precies zijn, gaat een sociaal werker van Nadirkonyen
’s nachts tussen 0300uur en 0500 uur de straat op. De sociaal werker legt elke week contact met de kinderen en na enige tijd weet hij precies welke kinderen hij altijd aantreft en welke maar af en toe.
Het leggen van contact met de kinderen valt niet mee. Zij zijn vaak mishandeld bijvoorbeeld door de politie. De sociaal werker probeert eerst hun vertrouwen te verdienen. Daarna polst hij welke kinderen naar het Nadirkoyen programma voor straatkinderen wil komen. Het is de uitdrukkelijke bedoeling dat de kinderen niet worden meegenomen, maar op eigen kracht naar het centrum komen, zodat Nadirkoyen zeker is van hun motivatie.
Een kind dat van straat komt, krijgt in Nadirkonyen eerst de gelegenheid of beter de opdracht om zich goed te wassen. Zijn kleren worden verbrand in verband met ongedierte en ook omdat ze meestal uit elkaar vallen van ellende. Soms is een medische behandeling nodig. Veel straatkinderen hebben huidziekten en dergelijke. Daarna moet het kind wennen aan een dagritme zoals dat voor alle schoolgaande kinderen geldt.
Momenteel heeft Nadirkonyen een staf van 14 lokale mensen t.w. 7 vrouwen en 7 mannen. Daarnaast nog 2 fraters 1 indonesier en frater hans Wennekes.
Zij zorgen voor:
77 kinderen in het centrum. 173 kinderen welke zijn ondergebracht op div. basis(kost)scholen 27 kinderen die op de middelbare school zitten en 9 kinderen die op een college zitten.

Meer informatie kunt u vinden op deze link: Nadirkonyen

Steun voor sloppenwijkbewoners
Addis Abeba, de hoofdstad van Ethiopië, is één van de snelst groeiende steden in Afrika.
In de arme wijk Yeka leven veel mensen van minder van één dollar per dag. De congregatie Daughters of Charity helpt bewoners in deze wijk met een project om hun levensomstandigheden zelf te verbeteren.

Een lening voor Eden
Eden woont in de wijk Yeka. Ze heeft aids en vecht dagelijks om te overleven.
Tot voor kort stond ze er helemaal alleen voor, maar gelukkig kreeg ze hulp.
‘Via Daughters of Charity heb ik een lening gekregen van 1000 birr (ongeveer € 40,-).
Daarmee heb ik kaarsvet gekocht, grote strengen katoen en kleurstof. Ik maak nu kaarsen die ik verkoop aan mensen die naar de kerk gaan'.
Eden verkoopt haar kaarsen tijdens drukbezochte vieringen in kerken in en om Addis Abeba. ‘Als mensen een kaarsje kopen, geef ik hen een handje gedroogde rozijnen. Dan komen ze nog eens terug. Met de verkoop van mijn kaarsen verdien ik nu genoeg om van te leven’.

Heldere strategie.
Veel bewoners van de wijk Yeka komen oorspronkelijk uit het zuiden van Ethiopië.
Aanhoudende droogte dreef hen naar de stad. Helaas is de werkloosheid in Addis Abeba schrikbarend hoog en de armoede onvoorstelbaar groot. Veel wijkbewoners leven op de rand van de afgrond. De congregatie Daughters of Charity, een lokale ontwikkelingsorganisatie die nauw samenwerkt met de katholieke kerk en de lokale overheid, heeft een project gestart om de bewoners te helpen.
De congregatie kiest daarbij voor een hele heldere strategie. Drie jaar lang werkt ze in één wijk, nu dus in Yeka. Daar zet de congregatie geen eigen projecten op, maar ze ondersteunt er vooral bestaande activiteiten en groepen.
Na drie jaar voeren de wijkbewoners deze initiatieven zelfstandig verder uit en verplaatst de congregatie haar werk naar een volgende sloppenwijk.

Daughters of Charity heeft grote plannen. In drie jaar wil de organisatie bereiken dat:
  • 200 jongeren een basisopleiding hebben gevolgd en afgerond
  • 450 jongeren en vrouwen een lening hebben gekregen
  • 400 jongeren en vrouwen een training hebben gekregen in ondernemerschap, management en boekhouden
  • 400 jongeren en vrouwen deel hebben genomen aan voorlichtingprogramma's over HIV/Aids of seksueel geweld
  • 13 wijkorganisaties zijn versterkt en beter functioneren op organisatorisch en financieel gebied

Met uw steun kan Daughters of Charity veel doen!
  • voor € 12,- kan één kind een jaar naar school.
  • voor € 15,- volgt één jongere een maand lang een vakopleiding.
  • voor € 16,- krijgt een onderneemster een energiezuinige oven om brood te bakken.
  • voor € 130,- is een spaar- en kredietgroep geholpen met een kluis.

Cordaid is de ontwikkelingsorganisatie die zich in Nederland naar het publiek presenteert met de fondsen Cordaid Memisa, Cordaid Mensen in Nood en Cordaid Microkrediet.
Vastenaktie is geen fonds maar een campagne die wordt uitgevoerd door Cordaid in opdracht van de bisschoppen.

De Stichting Bisschoppelijke Vastenaktie (BVA) ontstond in 1961 met de eerste campagne van dat jaar.
Sindsdien groeide ze uit tot de grootste collecte voor Derde Wereld doelen van ons land.

Missie
Vastenaktie zet zich, aldus de statuten van de Stichting Bisschoppelijke Vastenaktie, in voor:
  1. ondersteuning van kleinschalige, vooral sociaal-economische projecten van kerken en kerkverwante partnerorganisaties
      in het Zuiden, volgens het beginsel van ‘kerken helpen kerken’.
  2. bevordering van betrokkenheid vanuit de katholieke geloofsgemeenschap in Nederland, met name door een gedurende
      de vastentijd op de medemens in het Zuiden gerichte, vernieuwende en bevrijdende geloofsbezinning.

Voor de Vastenaktie werken we vanuit de principes, zoals verwoord in het visiedocument ‘Brood voor Onderweg’ uit 2001:
  1. De plaatselijke geloofsgemeenschap is drager van de Vastenaktie;
  2. We beschouwen vasten als oefening in solidariteit;
  3. De Vastenaktie gaat om persoonlijke inzet voor maatschappelijke verandering.

Katholieke waarden
Pijlers van het katholiek sociaal denken waar Vastenaktie in navolging van Cordaid op steunt zijn: menselijke waardigheid, grensoverschrijdende solidariteit, subsidiariteit oftewel het gegeven dat mensen zelf hun verantwoordelijkheid moeten kunnen nemen en het ontwikkelen van een goede gemeenschap gericht op het welzijn van ieder mens, waarbij het initiatief zo dichtbij de mensen zelf ligt, op menselijke maat, zowel in ontwikkelingslanden als in Nederland.

Positionering Vastenaktie
De Wereld groeit als we delen. Samen maken we er meer van. Dat doen we door te leven in eenvoud (sober), te zorgen voor elkaar (solidair) en door de ander/Ander te ontmoeten (spiritueel). Dit waren communicatie-boodschappen van Vastenaktie in de afgelopen paar jaar (en voor die eerstgenoemde slagzin trouwens nog veel langer terug, want in 1961 begon de Vastenaktie met ‘alleen wie deelt maakt de wereld één‘). In hun combinatie zijn ze een korte samenvatting van de positionering van het merk.
Minder bondig kan ook: Vastenaktie is een waardencampagne die invulling geeft aan de vastentijd door iets minder voor jezelf te nemen en het te geven voor kleinschalige projecten van kansarme en uitgesloten mensen in het Zuiden. Vastenaktie gaat over de ander én over jezelf.
De kernwaarden van Vastenaktie zijn soberheid, spiritualiteit en solidariteit. De essentie van Vastenaktie is dat de wereld pas écht groeit als we delen. Vastenaktie is een campagne van de menselijke maat, niet alleen in het Zuiden, ook in Nederland.
Ze wordt gedragen door lokale werkgroepen van kerkelijke vrijwilligers. Zij en onze partners in ontwikkelingslanden maken er samen meer van. Vastenaktie is een solidariteitsactie van kerken voor kerken, ingegeven door de opdracht een eigentijdse invulling te bieden voor de veertigdagentijd. Vastenaktie grijpt daarbij terug op de katholieke sociale leer en op de katholieke vastentraditie.
We concentreren ons op de periode en het gedachten goed waaraan Vastenaktie haar naam en identiteit ontleent: de vastentijd en het vasten.
Voor ons is de veertigdagentijd een vastentijd. Daarin is het vasten niet meer altijd letterlijk te nemen als onthouding van voedsel.
De invulling is de persoonlijke verantwoordelijkheid en vrije keuze van een ieder.
Uit deze gedachte is de campagne van 2012 ‘De Vastenaktie van...’voortgevloeid.