Dit jaar (2009) wandelen we net als vorig jaar voor twee projecten te weten:

a) Het project straat/zwerfkinderen in Lodwar Kenia .
b) Een project t.b.v. arme boeren in Pará Brazilië.

In 1989 werd in Lodwar een onderzoek uitgevoerd in opdracht van het bisdom Lodwar, om zichtbaar te maken hoeveel straatkinderen er waren. Het bleken er zoveel te zijn, dat frater Hans Wennekes de opdracht kreeg om een project voor hen op te zetten. Dat werd Nadirkonyen.
De straten van Lodwar zijn de hele dag en avond bevolkt met kinderen gemiddeld 120 tot 150. Deze kinderen slapen vaak ergens op straat, of in de beschutting van een huis, maar zij hebben een woning, een thuis waarnaar ze terug kunnen keren. Op straat proberen zij geld te verdienen, voor zichzelf hun ouders broers en zusjes. Zij verkopen meestal iets b.v. gekookte eieren, donuts, bananen etc. Het zijn vaak moedige en intelligente kinderen. Helaas komen uit deze groep kinderen wel veel zakkenrollers voort.
Een tweede groep straatkinderen in Lodwar, gemiddeld ongeveer 35, is 24 uur per dag op straat.
Dit zijn vaak kinderen die van een afgelegen gebied komen. Zij hebben geen enkele andere plek om te slapen dan op straat. Deze kinderen kunnen niet aan voedselhulp komen, want voedsel wordt alleen gegeven aan kinderen via hun ouders of verzorgers. Overdag hangen deze kinderen dan ook meestal rond bij de ‘hotels’ zoals de eethuisjes hier genoemd worden. Daar kunnen ze af en toe wat klusjes doen en in ruil daarvoor krijgen ze dan de etensresten van de borden. Ze wassen in de hotels af voor een stuk fruit of ontstoppen de toiletten met hun blote handen voor een oud T-shirtje.
Lodwar beschikt nauwelijks over openbaar water. Deze kinderen wassen zich vrijwel nooit.
Water is wel te koop maar daar moet je geld voor hebben en daar beschikken deze kinderen niet over.
Om te achterhalen wie deze kinderen precies zijn, gaat een sociaal werker van Nadirkonyen
’s nachts tussen 0300uur en 0500 uur de straat op. De sociaal werker legt elke week contact met de kinderen en na enige tijd weet hij precies welke kinderen hij altijd aantreft en welke maar af en toe .
Het leggen van contact met de kinderen valt niet mee. Zij zijn vaak mishandeld bijvoorbeeld door de politie . De sociaal werker probeert eerst hun vertrouwen te verdienen. Daarna polst hij welke kinderen naar het Nadirkoyen programma voor straatkinderen wil komen. Het is de uitdrukkelijke bedoeling dat de kinderen niet worden meegenomen, maar op eigen kracht naar het centrum komen, zodat Nadirkoyen zeker is van hun motivatie.
Een kind dat van straat komt, krijgt in Nadirkonyen eerst de gelegenheid of beter de opdracht om zich goed te wassen. Zijn kleren worden verbrand in verband met ongedierte en ook omdat ze meestal uit elkaar vallen van ellende. Soms is een medische behandeling nodig. Veel straatkinderen hebben huidziekten en dergelijke. Daarna moet het kind wennen aan een dagritme zoals dat voor alle schoolgaande kinderen geldt.
Momenteel heeft Nadirkonyen een staf van 14 lokale mensen t.w. 7 vrouwen en 7 mannen. Daarnaast nog 2 fraters 1 indonesier en frater hans Wennekes.
Zij zorgen voor:
77 kinderen in het centrum. 173 kinderen welke zijn ondergebracht op div. basis(kost)scholen 27 kinderen die op de middelbare school zitten en 9 kinderen die op een college zitten.

Het tweede project waarvoor wij wandelen is een project in Brazilië in de deelstaat Pará.
Een gebied waar door de enorme sojateelt op grote schaal grond wordt onteigend, tropische
bossen worden gekapt en de lokale bevolking wordt bedreigd in hun bestaan. Vastenaktie steunt de bevolking o.a. door middel van juridische hulp bij het verkrijgen van landrechten. Verder worden er trainingen gegeven in betere landbouwtechnieken.

U begrijpt dat voor beide projecten veel geld nodig is !